Biostabilizacja krok po kroku

biostabilizacja

Zgodnie z obietnicą, dziś postaram się rozwinąć temat biostabilizacji, opiszę również krok po kroku przebieg całego procesu.

Biostabilizacja to unieszkodliwianie odpadów zachodzące w środowisku tlenowym lub beztlenowym przy udziale mikroorganizmów. Zazwyczaj proces ten odbywa się w Instalacjach Mechaniczno- Biologicznego Przekształcania odpadów i służy zmniejszeniu objętości odpadu oraz jego stabilizacji biologicznej.

Odpad, który trafia do w/w instalacji w pierwszym etapie (mechanicznym) zostaje przesiany na sitach. Wówczas, wydzielone zostają frakcje podsitowa i nadsitowa. Frakcja nadsitowa poddana zostaje sortowaniu na surowce (metal, szkło, kruszywo), z pozostałych tworzyw, po uprzednim podsuszeniu (są to głównie tworzywa sztuczne) produkowane jest paliwo RDF (znane również pod nazwą paliwa alternatywnego). W etapie drugim- biologicznym, frakcja podsitowa zostaje poddana biostabilizacji.

Na przebieg biostabilizacji ma wpływ dosyć sporo czynników, kluczowe z nich scharakteryzowałam krótko poniżej.

  • Stosunek węgla do azotu; odpowiedni stosunek wagowy tych pierwiastków powoduje szybkie rozmnażanie się mikroorganizmów, a co za tym idzie szybszy rozkład frakcji organicznej. Najbardziej optymalny stosunek C:N mieści się w przedziale 25-35.

 

  • Zawartość wody; odpady trafiające do biostabilizacji mają określoną wilgotność (najczęściej 40-50%), jeżeli podczas procesu rozpocznie się ich szybkie wysychanie, a duży ubytek wody nie zostanie zmniejszony poprzez nawilżanie, otrzymamy błędne wrażenie ustabilizowania odpadu. Taki przesuszony odpad uzyska odpowiednie parametry, ale w momencie kontaktu z wilgocią czyli po zdeponowaniu na składowisko ponownie rozpocznie proces biologicznego rozkładu, czego skutkiem może być między innymi niekontrolowana emisja odorów do atmosfery.

 

  • Temperatura; podczas tlenowej stabilizacji dochodzi do samoogrzania. Jest to zjawisko pozytywne, głównie ze względu na to, że dochodzi wówczas do zmiany populacji mikroorganizmów, a przez to do szybszego rozkładu. Rozrzut temperatur jakie panować mogą podczas tlenowej stabilizacji jest duży, od -4˚C dla bakterii i grzybów pleśniowych do +75˚C dla bakterii i mezofilów. Ze względu na dużą różnorodność organizmów w odpadach, preferowana temperatura, w której biostabilizacja zachodzi najefektywniej wynosi 50˚C.

Obecnie, do najbardziej skutecznych i powszechnych technologii biostabilizacji w Polsce i na świecie, należy biostabilizacja tlenowa w tunelach foliowych. Ponieważ technologia ta, jest spotykana najczęściej, postaram się poniżej dosyć dokładnie ją scharakteryzować. Proces podzieliłam na 5 etapów.

  1. Odpady zsypywane są ładowarkami do rękawów foliowych lub usypywane są z nich pryzmy, które potem są przykrywane specjalną folią.

Fot.1 Usypywanie pryzmy z odpadów biodegradowalnych.

  1. Następnie przez okres ok. 8 tygodni odpady poddawane są stabilizacji. Towarzyszy temu napowietrzanie przez urządzenia napowietrzające. W przypadku odpadów które usypywane są w pryzmach lub specjalnych silosach, praktykowane jest również przerzucanie odpadów w celu ich lepszego napowietrzenia.

Fot.2 Przerzucarka podczas pracy.

 

III. Aby zapobiec przykremu zapachowi i emisji metanu, powietrze po przejściu przez odpad trafia na biofilter. Biofiltry zbudowane są głównie na bazie z trocin i konarów. Cały obszar pryzmy/ rękawa otoczony jest również odpowiednim drenażem, którego zadaniem jest bezpieczne odprowadzenie odcieków oraz wód opadowych.

Fot.3 Widok na tunele, w których odbywa się biostabilizacja.

  1. Po około pięciu tygodniach, gdy odpad uzyska współczynnik aktywności respirometrycznej- AT4 równy 10 mg O2/g s.m. (suchej masy), można powiedzieć, że proces zakończył się sukcesem. Współczynnik AT4 informuje o utracie zdolności stabilizatu do dalszego rozkładu biologicznego i mówi o wysokości czterodniowego zapotrzebowania próbki na tlen.
  2. Ostatnim etapem jest podział stabilizatu na różne frakcje. Po przesianiu, odpad zostaje wykorzystywany lub unieszkodliwiany poprzez składowanie, w zależności od tego czy istnieje na niego zapotrzebowanie.

Fot. 4 Podział stabilizatu na frakcje

Wydawać by się mogło, że biostabilizacja, to w porównaniu z innymi sposobami unieszkodliwiania odpadów dosyć mało znaczący proces. Otóż nic bardziej mylnego! Co prawda, nie jest on specjalnie spektakularny i widowiskowy. Nie zapominajmy jednak, iż jest niezbędnym uzupełnieniem całości, jaką stanowi zbiór działań w obszarze gospodarki odpadami.

Kontrowersyjna pozostaje kwestia tego, że proces przeprowadzany jest właściwie po to, aby uzyskany produkt mógł zostać zdeponowany na składowisku. Pozytywnym akcentem zaczyna być natomiast, coraz powszechniejsze wykorzystywanie stabilizatu w rolnictwie. Używany jest on również do rekultywacji pogorzelisk i składowisk. Osobiście żywię nadzieję, nadejścia świetlanej przyszłości, w której cały stabilizat powstały w wyniku biostabilizacji będzie wykorzystywany w różnych dziedzinach gospodarki.

Autor: Monika Michalska

Odpadyblog.pl